Arkadaşlar aslında bu hikayemi fanart ve fanfiction genel başlığı altında yazıyordum ama kimsenin dikkatini çekmediği için ben de buraya yazmaya karar verdim.Yani Senaryolarınız bölümüne yazacağım artık.Hikayelerimi umarım beğenirsiniz.İlk iki bölüm özel bölüm niteliğindedir.(NOT: Daha yeni yazmaya başladığımdan hatalarım olabilir.Eğer hatam olursa lütfen çekinmeden eleştirirlerinizi yazın.Ben de düzeltmeye çalışırım.)İşte ilk özel bölüm.
ÖZEL BÖLÜM PART 1:GERÇEKLİK
Her zamanki gibi yine çalar saatim 07:50 de çalmıştı.Yorganımın içinden başımı ve kollumu çıkarıp saatimi kapattım.Yeni bir gündü ama bana göre yine her zamanki gibi sıradan ve sıkıcı bir gündü.Yataktan kalkmak istemedim ama mecburdum çünkü dersaneye gitmeliydim.Hemen yatağımdan kalktım.Üzerimi değişmeden önce her gün yaptığım gibi odamın penceresinden sokağa baktım.Her şey aynıydı.Hiç değişik bir şey yoktu.Ve bu yüzden de canım sıkılıyordu.
Dışarı bakmaya dalmışken ''-Sema hadi kahvaltıya!'' sesiyle bir anda kendime geldim.Bu seslenen teyzemdi ve benim bu saatte kaltığımı bilirdi.''-Geliyorum.5 dakika içinde oradayım.''diye bağırdım.Canım teyzem her zaman beni düşünürdü.Üzerimi giyinmiş ve tam aşağıya inmek üzereyken birden aklıma bir şey gelmişti.Nasıl da unutuyordum.En sevdiğim defterimi almayı unutmuştum.Tekrar odama çıktım.Defterimde Doctor Who'yla ilgili herşey vardı ve dış yüzeyi TARDİS mavisiydi ve Doctor un günlüğüne benziyordu.
Nihayet aşağıya inmiş,kahvaltımı yapmış ve dersanenin yolunu tutmuştum.Yoda giderken bir ses duymuştum sanki.Çok tanıdıktı.Arkamı dönüp sesin geldiği tarafa baktım.Ama hiç bir şey yoktu.İçimden,''Acaba bu şey olabilir mi?''diye geçirdim.''-Yok canım olamaz böyle bir şey.İmkansız.O gerçek değil ki.Yola konsantre ol Sema yola.''
Dersanenin bitmesini iple çekmiştim.Sanki zaman benimle oyun oynuyordu bir türlü geçmek bilmiyordu.Nihayet çıkma saati gelmiş ve zil çalmıştı.Hızlı adımlarla evin yolunu tuttum.Yolda aklım hala sabahki duyduğum sesteydi.''Acaba mümkün olabilir mi?''diye düşünüp duruyordum.Bu düşünceye o kadar dalmıştım ki az kalsın yanlış bir eve girmek üzereydim.Neyse ki evimiz komşumuzun karşısındaydı.
Eve gelmiştim.''-Teyze evde misin?Ben geldim.''diye seslendim.Görünüşe göre evde kimse yoktu.Bunu fırsat bilerek hemen derslerimin başına oturdum.Bir yandan ders çalışıyor,bir yandan da hala sabah duyduğum sesi düşünüyordum.Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım.Teyzem eve gelmişti.''-Sema ben geldim.''diye bağırmıştı.Sonra da,''-Yemek 1 saate kadar hazır olur.''demişti.
Yemekten sonra hemen televizyonun başına oturdum.Teyzem,''-Ben komşuya gidiyorum.Sen yanlız başına korkmazsın değil mi?''dedi.Ben de,''-Yok yok korkmam.Sen git.''dedim.
Evde yanlız başımaydım.Neyse ki korkan biri değildim.Bu yüzden de teyzem sık sık komşuya giderdi.Ama bugün özellikle gitmesini istiyordum.Çünkü TV'de Doctor Who vardı.Kanalı hemen Cnbc-e'ye çevirdim.Reklam vardı.Ne sıkıcı.Reklamın bitmesini bekledim.Nihayet reklam bitmişti.Ama ortada bir sorun vardı.Reklam bitmesine rağman hala dizi başlamamıştı.Saate baktım.22:00 idi.Neden başlamamıştı?Çok meraklanmıştım.
Diziyi beklerken susamıştım.Su içmek için mutfağa gittiğimde salondan bir ses gelmişti.Hemen salona koştum.İçeri girdiğimde ''NE?!''dedim.Bu nasıl olabilirdi?Acaba bu bir rüya mıydı?Hemen kendime bir çimdik attım.Acımıştı.Ama rüya değildi.Bu TARDİS'ti ve salonumuzun tam oratsındaydı.Daha şakınlığım geçmemişken TARDİS'in kapısı açıldı.İçinden uzun boylu,yakışıklı,dik saçlı ve mavi takım elbiseli,takım elbisesinin altına converse giyen tuhaf bir adam çıktı.Bu adamı tanıyordum elbetteki.Bu Doctor'du.Doctor ve ben aynı anda,''NE?!''diye bağırdık.
(1.BÖLÜMÜN SONU)





Alıntı Yaparak Cevapla










Bu Sayfayı Paylaş